Kajzar. Odyseja 1982

Czas trwania: 120 min Duża Scena

Najbliższy spektakl:

obecnie brak

Obsada:

Kirke

Matylda-Baczynska
Matylda Baczyńska

Kalipso

Dominika-Markuszewska
Dominika Markuszewska

Penelopa

Kinga-Piaty
Kinga Piąty

Królowa Maab

Piotr-Hudziak
Piotr Hudziak

Odyseusz

Ireneusz Pastuszak
Ireneusz Pastuszak

Jureczek

Tomasz Piasecki
Tomasz Piasecki

Pan Eden

Kamil Urban
Kamil Urban

On

Karol Śmiałek (gościnnie)

Cyklop

Tomasz Wiśniewski
Tomasz Wiśniewski

Autor

Helmut Kajzar

Adaptacja i reżyseria

Maciej Podstawny

Adaptacja, współpraca dramaturgiczna

Zuzanna Bojda

Dorota Semenowicz

Scenografia i światło

Tomasz Wiśniewski

Muzyka

Anna Stela

Video i światła

Tomasz Ziółkowski

Asystent reżysera

Kamil Urban

Inspicjent, sufler

Krystyna Fudyma

„Kajzar. Odyseja 1982” to spektakl oparty na twórczości dramatopisarza, reżysera i performera, urodzonego na Śląsku Cieszyńskim, zmarłego w 1982 roku – Helmuta Kajzara.

Odysei 1982, konkretno-poetyckiej opowieści o pamięci i zapominaniu rozpisanej na 9 aktorów, podejmujemy próbę rekonstrukcji świata pisarza, powołując do życia fikcyjną postać, narratora jego sztuk, Odysa, który mówi o sobie:

Urodziłem się i wychowałem na pograniczu, pograniczu państw, języków, kultur, wojny i pokoju. To zawieszenie – między – jest stygmatem nie do usunięcia. Tęsknię coraz bardziej do Cieszyna i Kończyc. Tam było suwerenne królestwo miłości. Silniejsze od totalitaryzmów, w których przyszło nam żyć. Samo nazewnictwo okolic dzieciństwa… Cieszyn. Drogomyśl. Gumna. Jaworze. Świętoszówka. Ustroń. Dzięgielów. Oto nostalgia. (Helmut Kajzar)

Na pierwszy planie sytuuje się problem błądzenia i niepewności, kryzysu tożsamościowego związanego z rozdarciem między bezpiecznym i swojskim domem rodzinnym a metropoliami Europy. W wieku dojrzałym, bohater, twórca teatralny, mąż i niepewny swej tożsamości kochanek, udaje się w wewnętrzną podróż do rodzinnych stron, próbując podsumować dotychczasowe życie. Niemożność określenia swojej tożsamości, napięcie, lęk i tęsknota za czymś większym, uniwersalnym, staje się dla bohatera motorem uprawiania sztuki – obsesyjnych monologów, za pomocą których ze strzępów pamięci, obrazów, skojarzeń, na oczach widzów, konstruowany jest świat o dziwnych, poetyckich, czasem zabawnych zasadach, świat będący modelową biografią człowieka poszukującego, świadomego, kiedyś powiedzielibyśmy – inteligenta.

Sztuki Kajzara są bliskie naszym czasom. Jego Kończyce i Berlin to nie wielka Historia, lecz tylko przystanek w Historii. Rodzi się napięcie, niepokój: o jakość życia, o jego wagę, o realną przyszłość Europy, napięcie które towarzyszy nam i dziś, zwłaszcza w kontekście ostatnich wydarzeń politycznych.

Sztuka ta jest zapisem działań, które zdarzyły się, trwały chwilę i już nigdy nie wrócą, nie powtórzą się, i projektuje te zdarzenia, które będą się według tych wzorów powtarzać w przyszłości. A teraz można ją czytać, dramatyzować, projektować na każdym kawałku sceny, nawet na własnym ciele, za kurtynami powiek i warg, na powierzchni skóry. Wszystko co tu opisałem bądź zapisałem zdarzyło się naprawdę.  (Helmut Kajzar)

 Prapremiera odbyła się 29 marca 2015 roku.
 

==

Przedstawienie powstało w ramach projektu wtw://strefy_kontaktu 2016 realizowanego przez Wrocławski Teatr Współczesny jako część programu Wrocław – Europejska Stolica Kultury.

http://www.wteatrw.pl/index.php/2016-strefy-kontaktu 

Załączniki